Oorlog: het failliet van de mensheid
Wat je ook bedenkt, oorlog heeft totaal geen enkel nut. Geen enkel. Oorlog brengt geen echte veiligheid, geen duurzame vrede en geen rechtvaardigheid. Het enige wat oorlog consequent oplevert zijn doden, verwoeste levens, trauma’s en samenlevingen die generaties nodig hebben om enigszins te herstellen. Oorlog voeren en anderen onderdrukken is geen teken van kracht, maar van moreel failliet.
Toch blijven mensen, vaak machthebbers die zelf ver van het front blijven, beslissen over leven en dood. Ze verschuilen zich achter woorden als “veiligheid”, “nationale belangen” of “verdediging”, terwijl het in werkelijkheid vaak gaat om macht, geld, grondstoffen of prestige. De rekening wordt nooit betaald door hen die de knopen doorhakken, maar door burgers: kinderen, ouders, grootouders, mensen die simpelweg proberen te leven.
Wie oorlog voert of structureel andere bevolkingsgroepen onderdrukt, zou keihard moeten worden afgestraft. Niet symbolisch, niet met loze veroordelingen, maar met echte consequenties. Toch gebeurt dat zelden. Waarom niet? Omdat het internationale systeem gebouwd is op hypocrisie en selectieve verontwaardiging. Grote en invloedrijke landen beschermen elkaar, blokkeren sancties, verdraaien feiten of noemen oorlog “complex”. Recht geldt vooral voor de zwakken; de sterken staan er te vaak boven.
En terwijl dit alles gebeurt, kijkt de wereld toe. Soms geschokt, soms verontwaardigd, maar meestal passief. We scrollen langs beelden van verwoeste steden, dode lichamen en huilende kinderen alsof het abstracte tragedies zijn, ver weg van ons bed. Politici spreken hun “diepe zorgen” uit, maar ondernemen geen actie die echt pijn doet bij de daders. Economische belangen winnen het bijna altijd van mensenlevens.
Het meest schrijnende is dat we wéten wat oorlog aanricht. Dit is geen onwetendheid meer, geen excuus van “we konden het niet voorzien”. We hebben geschiedenisboeken, rapporten, ooggetuigen en livebeelden. En toch laten we toe dat een groot deel van de mensheid wordt bedreigd, gedood of alles kwijtraakt wat ze hebben opgebouwd.
Oorlog is geen natuurverschijnsel. Het is een keuze. Een keuze gemaakt door mensen, en dus ook een keuze die gestopt kan worden door mensen. Zolang oorlogvoerders niet werkelijk verantwoordelijk worden gehouden en zolang de wereld blijft toekijken in plaats van handelen, zijn we allemaal medeplichtig. Misschien niet door wat we doen, maar door wat we laten gebeuren.