De Fatbike..., een gevaar of toch gewoon de toekomst?
Daar jakkert er weer één voorbij. Een jongen van veertien, zonnebril op, geen helm te bekennen, en zijn fatbike zoevend over het fietspad alsof hij meedoet aan een race. Volwassenen zuchten, kijken hem hoofdschuddend na en mompelen iets als: “Die jeugd van tegenwoordig…” Herkenbaar? Vast wel. Want de fatbike is de nieuwste aanleiding voor maatschappelijke ergernis. En het doelwit? Zoals altijd: de jongeren. Maar is dat terecht?
De jeugd is vernieuwd, of beter gezegd: ze blijft vernieuwen. Alles wat snel, modern en grensverleggend is, trekt hun aandacht. En dat is maar goed ook. Als we geen jongeren hadden die telkens weer nieuwe trends omarmen, zou de wereld stil blijven staan. Elke generatie jongeren duwt ons, al dan niet onhandig, vooruit.
Natuurlijk zorgt de fatbike voor overlast en gevaarlijke situaties. Met hoge snelheden razen tieners door woonwijken, vaak zonder ervaring of verkeersinzicht. Dat leidt tot ongelukken. Ambulances rijden af en aan met jongeren die ernstig letsel hebben opgelopen. En dus grijpt de overheid in: helmplicht tot 18 jaar voor e-bikes zoals de fatbike. Probleem opgelost? Helaas niet.
Een helm is een pleister op een veel grotere wond. Want moet het probleem niet bij de wortel worden aangepakt? Waarom geen e-bike certificaat voor jongeren, een soort verkeersexamen voor elektrische fietsen? En waarom blijven ouders buiten schot? In de tijd van de brommers was het simpel: je kreeg pas op je zestiende een brommer, als je er klaar voor was...., én als je ouders het toelieten. Je vader leerde je hoe je moest rijden, remmen, en vooral: verantwoordelijkheid dragen. Nu krijgt een kind van twaalf een fatbike en mag het zelf uitzoeken hoe het werkt want pa en ma hebben daar de tijd niet voor of denkt daar niet eens bij na.
De begeleiding is zoek
Maar laten we eerlijk zijn: dit is geen nieuw verschijnsel. Iedere generatie ergert zich aan de volgende. Vroeger waren het de knetterende brommers. Daarna de scooters. Toen kwamen de piepende buzzers, en later de mobieltjes. Nu is het de fatbike. En over tien jaar? Misschien wel zelfrijdende skateboards of vliegende steps. Eén ding is zeker: de ergernis blijft.
We moeten stoppen met de jeugd de schuld geven van iets wat eigenlijk hoort bij jong zijn: experimenteren, ontdekken, grenzen opzoeken. In plaats van ze af te straffen voor hun nieuwsgierigheid, moeten we ze helpen die in goede banen te leiden. Dat vraagt om regels, ja. Maar ook om opvoeding, begeleiding en vooral: begrip.
Dus laten we niet verzanden in het inperken van de nieuwsgierigheid van de jeugd, maar laten we kijken naar wat ze ons eigenlijk laten zien....., namelijk de toekomst in volle vaart. Want vergeet niet dat iedere generatie, in het verleden, nu, en zeker ook in de toekomst roept "Bah. die jeugd van tegenwoordig...". En dat is maar goed ook, anders komen we geen stap verder.