Waarom kunnen we niet gewoon normaal doen tegen elkaar?
Je zou denken dat we het inmiddels wel geleerd hebben. Na duizenden jaren geschiedenis, talloze oorlogen, verwoestingen, genocides, ideologische strijd, en eindeloze meningsverschillen zou je denken dat we als mensheid tot één simpele conclusie zijn gekomen: het leven is een stuk fijner als we gewoon een beetje leuk en normaal met elkaar omgaan.
Maar nee. In plaats van samenleven, blijven we elkaar bevechten. Letterlijk én figuurlijk. Omdat jij anders denkt. Omdat ik vind dat jij ongelijk hebt. Omdat jouw geloof, kleur, land, taal, seksuele voorkeur, levensstijl, stemgedrag of zelfs muzieksmaak afwijkt van de mijne. En dat kan blijkbaar niet.
Waarom eigenlijk niet?
Waarom kunnen we niet gewoon accepteren dat mensen verschillend zijn? Waarom is het voor zoveel mensen zó belangrijk om hun mening, overtuiging of waarheid op te dringen aan een ander? Alsof de wereld pas klopt als iedereen hetzelfde denkt.
Misschien zit het in controle. In angst. In onzekerheid. Als iemand iets anders gelooft dan jij, dan wrikt dat aan je eigen overtuiging. En in plaats van jezelf een spiegel voor te houden, is het makkelijker om de ander de mond te snoeren, te veroordelen, of erger: te bestrijden.
We hebben alles in huis om van deze planeet een prachtige plek te maken. We kunnen communiceren, samenwerken, bouwen, creëren. We zijn tot enorme dingen in staat. Maar steeds weer gaat het mis op dat ene punt: we willen allemaal gelijk krijgen. En als dat niet lukt met woorden, dan pakken we wapens. Of de sociale media om ongenuanceerd maar van alles te roepen. Of boycotten we alles en iedereen. Of stellen we wetten in met daaraan vast gekoppeld een flink aantal sancties.
Wat als we nou eens zouden proberen om gewoon aardig te zijn? Niet omdat we het altijd eens zijn. Maar juist omdat we dat niet zijn. Wat als we onze meningen niet zouden gebruiken als wapens, maar als gespreksopeners? Wat als we nieuwsgieriger waren dan oordelend? Wat als we anderen niet meteen wilden veranderen, maar eerst probeerden te begrijpen?
Moeilijk? Ja. Onmogelijk? Nee. Maar het vereist iets wat zeldzamer lijkt te zijn dan goud: de wil om niet altijd je gelijk te halen. De moed om ruimte te geven aan de ander. En de wijsheid om te zien dat vrede niet betekent dat we allemaal hetzelfde denken, maar dat we ondanks onze verschillen toch samen kunnen leven.
Het zou zoveel makkelijker zijn. Zoveel mooier..... gezelliger zelfs. En uiteindelijk: menselijker.