Zijn wij misschien de "Aliens"?
Van alle levende wezens op deze planeet is er maar één soort die zijn eigen leefomgeving systematisch afbreekt: de mens. Geen enkel ander dier vernietigt zijn habitat, vergiftigt zijn voedsel, verstoort ecosystemen en rooft hulpbronnen alsof er geen toekomst is. Geen enkel ander wezen sluit zijn soortgenoten op, bombardeert steden, of offert miljoenen op voor ideologie, winst of macht.
We noemen onszelf “bewust”, “intelligent”...., de kroon op de schepping. Maar als je kijkt naar onze daden, lijkt het alsof we ons gedragen als indringers. Alsof we hier nooit echt thuis zijn geweest. En dat roept een schokkende vraag op:
Horen wij hier eigenlijk wel? Zijn wij werkelijk de oorspronkelijke bewoners van deze planeet?
Een soort die zich niet aanpast, maar alles aanpast
Dieren leven in harmonie met hun omgeving. Ze gebruiken wat ze nodig hebben, en niets meer. Ze passen zich aan het klimaat aan, aan het ritme van de seizoenen. Maar de mens? Die weigert zich aan te passen. In plaats daarvan past hij de wereld aan zichzelf aan.
- We bouwen muren tegen de wind, dijken tegen het water.
- We dragen kleding tegen kou, smeren zonnebrand tegen zon, zetten zonnebrillen op tegen licht.
- We koelen onze huizen met airco’s, verwarmen ze met fossiele brandstoffen.
- We kappen bossen voor landbouw, graven de aarde open voor metalen, verplaatsen rivieren en egaliseren bergen.
- We lijken voortdurend in gevecht met de planeet die ons draagt. Zelfs onze lichamen lijken zich niet goed thuis te voelen op aarde. Misschien is dat geen toeval. Misschien zijn we inderdaad... vreemdelingen.
Zijn wij kosmische nomaden?
Stel je voor dat de mensheid niet voor het eerst op een planeet leeft. Stel dat we ooit op Mars of Venus leefden, planeten die misschien ooit leefbaar waren. Misschien ontwikkelde zich daar een beschaving. Een beschaving die, net als de onze, technologie ontwikkelde, de natuur onderdrukte, hulpbronnen uitputte, en uiteindelijk zijn wereld vernietigde.
Toen die planeet stervende was, vertrok een deel. Op zoek naar een nieuwe thuis. Misschien kwamen we toen op aarde aan, duizenden of zelfs miljoenen jaren geleden. Misschien zijn we hier geland, als overlevenden van een zelfgeschapen apocalyps...., ons verleden vergeten, onze oorsprong verloren.
Dat zou verklaren waarom we ons nergens echt thuis voelen. Waarom we alles moeten aanpassen. Waarom we blijven vernietigen alsof we op doorreis zijn. Want misschien zijn we dat zijn we ook.
Op zoek naar een volgende wereld
Vandaag herhaalt het verhaal zich. Terwijl de aarde kreunt onder klimaatverandering, verlies van biodiversiteit en vervuiling, zijn onze ogen alweer gericht op nieuwe werelden: Mars, de maan, exoplaneten. We praten over terraforming, het kunstmatig geschikt maken van levenloze werelden.
Maar als we deze planeet niet kunnen behouden, waarom zouden we de volgende wel respecteren?
Misschien zijn wij niet de bewoners van het heelal, maar de roofdieren ervan. Niet de beschermers van leven, maar de herhaalde verwoesters.
De echte buitenaardse wezens
Ironisch genoeg zoeken we naar buitenaards leven, terwijl we misschien zelf dat leven zijn. Misschien zijn wij de aliens waar we bang voor zijn. De indringers. De verwoesters. De soort die van planeet naar planeet trekt, achterlatend wat ooit bloeide.
De enige vraag is: Blijven we doorgaan met vernietigen of herinneren we ons op tijd wie we waren, en wie we kunnen zijn? Want als we dit blijven herhalen, zullen we ooit op een nieuwe planeet staan, onder een nieuwe hemel, en onszelf opnieuw moeten afvragen:
Wat hebben we eigenlijk geleerd?